Қиссаҳои ҳаёти..

Бе хато

Қисми 6 Шаб чунон тӯлонӣ буд, ки гӯё барои Марям як сол гузашта бошад. Духтар аз гиряи зиёд бо чашмони варамкарда наздик ба субҳ хобаш бурд. ​Марям вақти пешин бо дарди сар бедор шуда, оҳиста ба ҳавли баромад. ​— Бедор шудӣ, духтарам? Худам ҳам мехостам туро бедор кунам. Ба суроғи ту омаданд, — зан бо нигаронӣ ба Марям нигарист. ​— Ассалому алайкум, янгамулло... Хуб ҳастед? — Ҷамшед ҳамин ки Марямро дид, аз ҷой бархоста эҳтиромона салом дод. Марям низ бо одоб ҷавоби салом дод ва ҳолпурсӣ кард. Чашмони Марям ногаҳон ба коғазҳои дасти ҷавон афтиданд. ​— Ҳамон чиз. Инро аз номи ман фиристоданд, — Ҷамшед чизҳои дар дасташ бударо ба духтар дароз кард. Марям бо ашки шашқатор ҳуҷҷатҳоро